ReisbeestenHoe reis je naar een van de mooiste natuurgebieden van Europa zonder ecologische voetafdruk en zonder vliegstress? Heel simpel: door je pyjama aan te trekken. In Antwerpen stappen we aan boord van de nachttrein naar Bad Schandau. Een reis waarbij we, op een occasionele poepescheet na, amper uitstoot genereren.
Terwijl de rest van Europa slaapt, dendert onze nachttrein richting de rotswanden van Saksisch Zwitserland. Een ode aan de traagheid van het treinreizen, met de mond open en de ogen toe.
Van pedaal naar perron
Ons avontuur begint niet op de rails, maar op het fietspad. Met een duffeltas op de rug vertrekken we thuis met de fiets tijdens de eerste hittegolf van het jaar, richting het mooiste treinstation ter wereld. In tegenstelling tot wat velen denken heeft in Antwerpen wonen ook heel wat voordelen, zoals de European Sleeper nachttrein naar Bad Schandau nemen.
Het voelt meteen als vakantie, geen wachtrijen, geen luchthavenrush of controles. Gewoon instappen en vertrekken. Al stressen we toch even als we onze wagon niet meteen vinden. Maar blijkbaar worden ze niet chronologisch gekoppeld, oef! Met onze duffeltas manoeuvreren we door de smalle gangen van de trein, tot we nummer 11 vinden.
Aan boord is het in het begin bloedheet, er werd ons een vintage trein beloofd en die krijgen we ook. Al werkt de airco na een tijdje gelukkig wel. Met enkele druppels zweet op het voorhoofd vertrekken we stipt om 20u02. De frisse Cristal die ik bestel zorgt echter meteen voor verkoeling.
Kamperen op sporen
We steken ons hoofd uit het raam terwijl we Antwerpen uitzwaaien. Eerst treinen we richting Nederland, daarna volgt Duitsland. Eens we goed vertrokken zijn, is het tijd om ons te installeren. Een ritje met de nachttrein is een beetje zoals kamperen. Niet héél luxueus, maar wel een onvergetelijke ervaring. We kozen voor een privécompartiment voor vijf personen, en dat blijkt opvallend ruim en bijzonder comfortabel.
Een ritje met de nachttrein is een beetje zoals kamperen. Niet héél luxueus, maar wel een onvergetelijke ervaring.
Onderweg tellen we de stations waar we voorbij razen, de ene keer wat sneller dan de andere. Ons vervelen doen we nooit, want elk station en elke stad is anders. Het raam staat nog steeds wijd open. Af en toe wuiven we naar de mensen op het perron en voorbijfietsende kindjes zwaaien vrolijk terug.
Als we op een station even stilstaan, salueer ik als een soldaat naar een treinbegeleider. Die schiet spontaan in de lach, waarna wij het ook uitproesten. Enfin, je had erbij moeten zijn. Tja, treinreizen doet soms rare dingen met een mens.
Onze coupé wordt al snel een gezellig huisje. De zitplaatsen toveren we straks om tot een bed, maar eerst komt de treinsteward langs om te checken of alles oké is. Hij vraagt hoe laat we willen ontbijten en welke warme drank we erbij wensen.
Ter hoogte van Den Haag worden we getrakteerd op een waanzinnige zonsondergang. We kijken samen door het raam naar de ondergaande zon. Wie beweert dat de nachttrein niet romantisch is, liegt.
Horizontaal richting Duitsland
Voor het slapengaan balanceren we met onze tandenborstels in een toilet dat betere tijden gekend heeft. Ons bed opmaken ging nog nooit zo snel. We spreiden het laken over de zetels en nestelen ons onder een zacht fleecedekentje. De gordijntjes trekken we dicht, zodat het pikdonker is in onze couchette.
We proberen te slapen, maar onze Franse buurmannen hebben blijkbaar andere plannen. Nochtans is de regel om vanaf 22 uur stil te zijn in de trein. Na een paar stevige bonken op de muur begrijpen ze gelukkig de boodschap. Al zijn een paar oordopjes sowieso geen overbodige luxe.
Al wiebelend vallen we daarna snel in slaap. Pas als we een tijdje stilstaan en het al licht is, worden we weer wakker. Geslapen als een baby heet dat dan. We komen aan op Berlin Hauptbahnhof, waar een groot deel van de reizigers al afstapt. Maar wij treinen nog een eindje verder.
Zoals afgesproken klopt om half 8 de treinsteward op ons deurtje om het ontbijt te brengen. Het ontbijtkoffertje is gevuld met een fruitsapje, yoghurt, beleg, een broodje en een cracker. We klappen de tafel uit en ontbijten met de eerste zonnestralen op ons gezicht. Daar kan geen enkele hotelkamer of camping tegenop.
Het laatste stuk van ons traject is ook het mooiste. We rijden langs de oever van de rivier de Elbe en zien alleen maar groen. Met het raam open ruiken we onze eindbestemming al. Na 13 uur op de trein klinkt “Bad Schandau” door de krakende intercom. Een handvol mensen stapt samen met ons uit. Perfect op tijd.
De eindbestemming die (bijna) niemand kent
We voelen ons fris en zijn helemaal klaar om erin te vliegen. Klaar om de stroeve armen en benen te strekken. Met een veerpontje steken we de Elbe over naar het centrum van Bad Schandau. Het is de plek waar mensen al eeuwenlang naartoe trekken voor de geneeskrachtige bronnen. In kuuroord Toskana Therme kan je bijvoorbeeld terecht voor ontspanning in verwarmde zoutwaterbaden.
Ik hoor je denken, waarom de nachttrein naar Bad Schandau en niet naar Berlijn of Praag? Maar waarom niet is de vraag? Na een ontspannen treinrit hebben we geen zin in de hectiek van een drukke stad. Toen we vooraf de route van de European Sleeper nachttrein naar Praag bestudeerden, sprong Bad Schandau er na wat opzoekwerk meteen uit als de perfecte match.
Bad Schandau is een klein stadje aan de Elbe, pal naast een van de mooiste natuurgebieden van Europa: Nationaal Park Saksisch Zwitserland. De ultieme beloning voor onze duurzame reis.
Saksisch Zwitserland ligt in Duitsland en dat is voor veel mensen nogal verwarrend. In de 18de eeuw kwamen enkele Zwitserse schilders werken aan de kunstacademie van Dresden. Toen ze in het nabijgelegen Elbezandsteengebergte gingen wandelen, waren ze dusdanig onder de indruk van de rotsformaties en dichte bossen, dat het hen sterk deed denken aan hun thuisland. Daarom noemden ze het gebied hun “Saksische Zwitserland” (Sächsische Schweiz).
Wandelparadijs op de grens met Tsjechië
Met Nationaal Park Saksisch Zwitserland, vlakbij Bad Schandau, vinden we een plek waar de natuur nog wild mag zijn, met honderden kilometers aan wandelpaden. Het hart van dit natuurgebied wordt gevormd door de Malerweg, een van de mooiste wandelpaden van Duitsland. Ruim twee eeuwen geleden trokken schilders, dichters en filosofen al te voet langs dit wandelpad, op zoek naar inspiratie die ze in de steden niet meer vonden. Nu kan je er in hun voetsporen wandelen.
En die vele wandelroutes is de hoofdreden van ons bezoek aan Saksisch Zwitserland. Vier dagen lang verplaatsen we ons enkel met het openbaar vervoer in de regio, op zoek naar de meest avontuurlijke wandelpaden. Met de gastenkaart, die we kregen bij onze accommodatie, kunnen we namelijk gratis gebruik maken van bootjes, bussen en zelfs een historische tram met de heerlijke naam “Kirnitzschtalbahn”.
Elke wandelroute blijft ons verbazen. Ze gidsen ons door diepe kloven, langs steile rotsen en door dichte bossen. Regelmatig klauteren we via stalen ladders omhoog tussen de smalle rotsspleten. En de uitkijkpunten zijn om van te smullen, met de Bastei als absoluut hoogtepunt. Rondwandelen voelt hier bijna onwerkelijk. We kunnen zelfs tot in Tsjechië kijken. Dat deel heet overigens Boheems Zwitserland, om het nog ingewikkelder te maken.
Nooit eerder bezochten we samen Duitsland, maar dat is onterecht. Eerlijk gezegd hadden we nooit gedacht en verwacht om zoveel moois aan te treffen in een van onze buurlanden. Die norse Duitsers nemen we er dan zelfs met plezier bij.
⇢ Lees hier onze tips voor de mooiste wandelingen in Saksisch Zwitserland
Geen vliegschaamte, wel treintrots
Maar waarom kiezen voor de nachttrein in een tijdperk waarin je voor dertig euro in een paar uur tijd naar de andere kant van het continent kan vliegen? Het antwoord is complexer dan alleen ‘vliegschaamte’.
Als fervente reizigers vliegen we uiteraard nog steeds te veel. We willen de wereld beschermen, maar we willen hem ook zien. Duurzaam reizen is geen zwart-witverhaal van heiligen en zondaars. Het gaat er niet om dat we nooit meer opstijgen, maar dat we vaker durven te vertragen.
Tegenwoordig reizen we in Europa regelmatig met de trein. Niet alleen omdat het duurzamer is dan vliegen, maar vooral om de afstand echt te ervaren. In een vliegtuig voel je die niet, je verdient de bestemming dan eigenlijk niet. Met de (nacht)trein is dat anders. We voelen elke bocht, zien het landschap langzaam veranderen en de verplaatsing is al een reis op zich.
Voor ons is dit geen verloren tijd, maar gewonnen tijd. Zo beschermen we onderweg niet alleen onze planeet een beetje, maar beleven we hem tenminste ook weer.
⇢ Overtuigd? Boek hier de nachttrein van België of Nederland naar Bad Schandau
